Gösteri Peygamberi'ni okumaya başlamadan önce kitap ile ilgili ciddi beklentilerim vardı. Etrafımdaki neredeyse herkesten Palahniuk'un en iyi kitabı olduğunu, hatta Dövüş Kulübü'nden daha iyi olduğunu duymuştum. Bu kadar büyük beklentilerle kitaba başlayınca sanırım istediğinizi elde etmeniz mümkün olmuyor, ben de pek tatmin olamadım.
Kitabın ilginç bir konusu var. Dış dünyaya son derece kapalı bir kilise geleneksel olarak en büyük çocukları haricinde 17 yaşına gelen her çocuğu kiliseden yollar ve gidenler kilise için çalışırlar. Son derece katı bir öğretisi olan Hristiyanlığın bu kurgusal mezhebinde ilk çocuklar haricinde bütün kız ve erkek çocukların ismi aynıdır ve hikaye bu erkek çocuklardan biri olan Tender Branson'un hayat hikayesi üzerinden anlatılır. Hikayenin başında her ne kadar Tender Branson üzerinden tüketim toplumu, insan ve çağın nevrotik kişiliğini temel alan eleştiriler varsa da kilisenin başına gelecek bir takım olaylardan sonra işler iyice sarpa sarmaya başlar ve Branson kendisini hiç alışık olmadığı bir konumda bulur. Plahniuk'un psikiyatriye olan iğneleyici eleştirileri de gözlerden kaçmıyor.
Kitapta temel olarak ilgiye olan hastalık derecesindeki saplantıyı eleştirmiş olan Palahniuk'un eleştirel olarak oldukça başarılı olduğu kabul edilebilir; ancak kitap akıcılık konusunda ciddi sıkıntılar yaşıyor. Olay kurgusu sanki rastgele bir süreçte ilerliyor ve bir sonraki adımda ne olacağını asla tahmin edemiyorsunuz, zaten tahmin etmenizi gerektirecek bir durum da yok. Sürekli olarak olağanüstü bir olay veya sürpriz bir durum beklentinizi Plahniuk boşa çıkarıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder